บทที่ 158 เห็นนางกับเผยฮู่

บทที่ 158 เห็นนางกับเผยฮู่

เวินจิ่นอวิ๋นเพิ่งฟื้น ก็เกือบถูกมู่ชิงชิงโถมเข้ากอดเต็มอ้อมแขน อีกทั้งข้างหูยังมีเสียงร้องไห้จอแจของนางไม่ขาด

คิ้วตาหล่อเหลาของเขาฉายแววต่อต้านและไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้ามองฉู่อันที่ยืนนิ่งค้าง

ฉู่อันเข้าใจทันที ไม่สนใจฐานะสูงต่ำ เอื้อมมือกระชากมู่ชิงชิงออกไป

“องค์หญิง ท่านผู้ใหญ่ในตระกูลของข้ากำลังอ่อนแรง ทนให้ท่านรบกวนอีกแม้แต่น้อยไม่ไหวแล้ว!”

มู่ชิงชิงยืนทรงตัวได้อย่างหวุดหวิด สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“ขอโทษนะพี่ชายจิ่นอวิ๋น เมื่อครู่ข้าตื่นเต้นเกินไปจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ตอนนี้ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ยังไม่สบายตรงไหนหรือไม่?”

เวินจิ่นอวิ๋นเห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตู เพียงปรายตามองแวบหนึ่งก็ละสายตากลับมา แล้วเอ่ยกับฉู่อัน

“น้ำ”

ฉู่อันลี่รีบวิ่งไปเทน้ำ พอเห็นองค์หญิงอันหยางยังยืนอยู่ข้างนอก ก็ไม่รู้ควรพูดอย่างไร