บทที่ 156 เวินจิ่นอวิ๋นพิษกำเริบ

บทที่ 156 เวินจิ่นอวิ๋นพิษกำเริบ

สาวใช้พามู่ฉือไปยังเรือนข้างแห่งหนึ่ง

เมื่อเห็นองค์หญิงกวาดตามองห้อง สาวใช้ก็ถามด้วยความใส่ใจ

“องค์หญิง ห้องมีปัญหาอะไรหรือเจ้าคะ”

“เหมือนข้าเคยมาที่นี่”

คราวก่อน นางอุ้มแมวมาที่จวนราชครู ตอนแกล้งทำเป็นหมดสติ ก็มาอยู่ในห้องนี้เช่นกัน

กระโปรงวางอยู่บนโต๊ะ

แม้จะเป็นผ้าปักลายสี แต่จะมีประกายสีสันพร่าเลือนให้เห็นราง ๆ ก็เฉพาะยามอยู่ใต้แสงอาทิตย์เท่านั้น ภายในห้องมีแสงสลัว ผ้าแพรเมฆาปักลายสีผืนนี้จึงดูไม่ต่างจากผ้าธรรมดา

แต่เมื่อสัมผัสแล้วกลับเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

สาวใช้ตื่นเต้นยิ่ง ค่อย ๆ คลี่เสื้อผ้าออกอย่างระมัดระวัง