กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 152 มือสังหาร ถูกลอบโจมตี
หลังคนจากวังมาถึง หวังมามาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบไปขอความช่วยเหลือจากมู่ฉือ
“องค์หญิง…มาแล้วเพคะ ฮองเฮาส่งคนมา นางต้องมาคิดบัญชีกับบ่าวแน่ องค์หญิงช่วยบ่าวด้วยเพคะ!”
มู่ฉือกำลังวาดภาพ เหลือบมองหวังมามาที่คุกเข่าสั่นงันงกอยู่บนพื้น ใบหน้าพลันเผยรอยยิ้มหวานละมุน
“แม่นมกลัวอะไรหรือ? พูดไปตามจริงสิ เสด็จแม่จะมีเหตุผลอะไรลงโทษเจ้าหรือ?
“เจ้าแค่หวังดีไปให้เบาะแส เจ้าแค่เห็นคนทะเลาะกับหลี่เชียน เจ้าแค่รู้ว่าหญิงผู้นั้นชื่อหลี่หรงเอ๋อร์
“เจ้าไม่รู้เสียหน่อยว่าหลี่หรงเอ๋อร์หน้าตาคล้ายพี่หญิงเจาหยางถึงเพียงนี้ หรือเสด็จแม่จะให้เจ้าตายเพราะความเที่ยงธรรมของเจ้าหรือ?”
หวังมามารู้ดีว่านี่เป็นเหตุผล แต่ก็ยังวางใจไม่ได้
ตอนนี้ขาทั้งสองข้างของนางอ่อนปวกเปียก แทบเดินไม่ไหวแล้ว
“องค์หญิง บ่าวทำตามที่พระองค์สั่งทั้งนั้นนะเพคะ!”