บทที่ 62 พี่ไท่ฟู่ เจ็บเหลือเกิน

บทที่ 62 พี่ไท่ฟู่ เจ็บเหลือเกิน

ฝนยิ่งตกหนักขึ้น ราวกับลูกกระสุนน้ำกระหน่ำลงบนพื้นแล้วแตกกระจายทันที

เผยฮู่กับฉู่อันกางร่มคันเดียวกัน ยืนรออยู่ห่างจากศาลาหลายจั้ง

เพื่อไม่ให้ฝนสาด ฉู่อันพยายามเบียดชิดเผยฮู่อย่างสุดกำลัง

มองจากไกล ๆ แล้วดูคล้ายภรรยาตัวน้อยพิงสามีอยู่ไม่น้อย

ภายในศาลา มู่ฉือกับเวินจิ่นอวิ๋นยืนประจันหน้ากัน

“ขอองค์หญิงทรงพระเกษมสำราญ” เวินจิ่นอวิ๋นค้อมคำนับเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน ไม่เจือไอสังหารหรือความหงุดหงิดแม้แต่น้อย

เขายื่นมือเชื้อเชิญให้นั่ง

ทั้งสองนั่งประจันหน้ากัน มู่ฉือมองเขาอย่างไม่ปิดบัง แล้วถามตรง ๆ

“พี่ไท่ฟู่จะสอบสวนข้าหรือ”