บทที่ 60 เซ่นไหว้เสด็จพี่ฮวาฉาง

บทที่ 60 เซ่นไหว้เสด็จพี่ฮวาฉาง

เพลิงใหญ่ที่วัดจีหมิงลุกไหม้ตั้งแต่กลางวันจนถึงกลางคืน

ตลอดทั้งคืน ขุนเขาทั้งลูกลุกโชนด้วยเปลวไฟ เสียง “เปรี๊ยะ ๆ” ดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย

กลางดึก

แม่นมหลิ่วเข้าไปตรวจดูในห้องชั้นใน แล้วได้ยินเสียงสะอื้น

นางค่อย ๆ เปิดม่านโปร่งออก เห็นเด็กสาวขดตัวเป็นก้อน ใช้สองมือกอดไหล่ พลางสะอื้นเสียงเบา

แม่นมหลิ่วรีบโน้มตัวลง ตบหลังนางเป็นจังหวะอย่างที่ใช้ปลอบเด็กทารก เพื่อบรรเทาความกระวนกระวาย

มู่ฉือค่อย ๆ สงบลง นางกอดแขนอีกข้างของแม่นมหลิ่วไว้แน่น ใช้ใบหน้าถูไถแขนเสื้อของนางราวกับลูกแมวกำลังกินนม

แม่นมหลิ่วปวดใจอย่างยิ่ง น้ำเสียงเมตตาของนางช่วยขับไล่ฝันร้าย

“องค์หญิง อย่ากลัวเลย แม่นมอยู่นี่ แม่นมจะช่วยตีคนเลวพวกนั้นให้หนีไปเอง”