กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
คุกเข่าลง แล้วอ้อนวอนข้า
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง?! ข้าแค่ไม่กินขนมกุ้ยฮวาที่เจ้าคีบให้ ถึงกับต้องทำกันขนาดนี้เลยเหรอ แบบนี้พวกเรายังเป็นเพื่อนกันอยู่หรือเปล่า?!”
เสิ่นลิ่งอี๋แทบไม่อยากเชื่อว่าอีกฝ่ายจะกล้าทำถึงเพียงนี้ นึกจะพลิกหน้าก็เปลี่ยนสีหน้าใส่ทันที
เฉียวหว่านเหยียนหลุดหัวเราะเบา ๆ “ไว้หน้าแล้วก็ควรจะรับไว้ดี ๆ ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเจ้าเองนั่นแหละ”
เสิ่นลิ่งอี๋รู้สึกว่าไม่อาจคุยกับนางด้วยเหตุผลได้เลย ยัยนี่บ้าไปแล้วแน่ ๆ
พูดจาเหน็บแนมร้ายกาจแถมยังพลิกหน้าไร้น้ำใจขนาดนี้ เมื่อก่อนนางคงจะโง่เองที่หลงเชื่อรูปลักษณ์ภายนอกจนคิดว่าอีกฝ่ายแค่นิสัยเอาแต่ใจไปบ้างเท่านั้น