ท่านเป็นรัชทายาทข้าก็ชอบ หากไม่ใช่ แค่จะมองสักแวบข้ายังรู้สึกว่าเสียเวลา

ท่านเป็นรัชทายาทข้าก็ชอบ หากไม่ใช่ แค่จะมองสักแวบข้ายังรู้สึกว่าเสียเวลา

เฉียวหว่านเหยียนไม่รู้เลยว่าตอนนี้ควรจะบรรยายสภาพของเฮ่อจืออวี่อย่างไรดี

หางตาที่แดงก่ำ ดวงตาคู่งามที่เอ่อล้นไปด้วยม่านหมอก ริมฝีปากที่สั่นระริกเบา ๆ ล้วนเป็นภาพที่นางไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

สายตาเร่าร้อนคู่นั้นจ้องมองนาง เพียงเพราะต้องการคำตอบสักข้อหนึ่ง

เมื่อเห็นเฮ่อจืออวี่ดูน่าสงสารขนาดนี้ เฉียวหว่านเหยียนก็ถอนหายใจยาว ระหว่างคิ้วเจือความกลัดกลุ้มขึ้นมาไม่น้อย

แบบนี้จะทำอย่างไรดีล่ะ

พอเห็นเขาเป็นแบบนี้ นางกลับยิ่งอยากแกล้งให้เขาร้องไห้จนน่าสงสารยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

“ข้าชอบฝ่าพระบาทเจ้าค่ะ”

แววตาของเฮ่อจืออวี่ไหววูบ ดวงตาที่เคลือบม่านน้ำตาพลันเปล่งประกายระยิบระยับขึ้นมาตามความหวังในใจ

เขารู้อยู่แล้วเชียว!