เอาให้โมโหตายไปเลย~

เอาให้โมโหตายไปเลย~

“คุณหนูรอง?”

เฉียวหว่านเหยียนได้ยินเสียงคนเรียกจึงหันกลับไปมอง ก็เห็นว่าเป็นสวีซูเจี่ยน

เขาเดินเข้ามาหา “ท่านครู ท่านก็อยู่ด้วยหรือขอรับ”

เพียงแต่ท่านครูเฉินอารมณ์ค่อนข้างหม่นหมอง จึงขานรับอย่างราบเรียบแล้วอ้างว่าจะไปผลัดเสื้อผ้าเพื่อปลีกตัวออกไป ไปแอบเช็ดน้ำตาในที่ลับตาคน

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่ล่ะ”

สวีซูเจี่ยนตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “วันนี้เป็นวันหยุด เดิมทีข้ากะว่าจะมาเยี่ยมท่านครู แต่ไม่นึกเลยว่าท่านครูจะดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

เฉียวหว่านเหยียนเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตาแก่นั่นเป็นอะไรไป เมื่อกี้ยังดี ๆ อยู่เลย ทำไมจู่ ๆ ถึงได้ดูซึมกะทันหันขนาดนั้น