ริษยา

ริษยา

เฉียวหว่านเหยียนเลิกม่านโปร่งมองเขา โดยไม่ได้ตอบอะไรอยู่อย่างนั้น

เฮ่อเยี่ยนหลี่รอคำตอบอยู่นานแต่ก็ไม่ได้ยิน ทั้งยังสังเกตเห็นสายตาคู่หนึ่งที่ยากจะมองข้าม จึงอดไม่ได้ที่จะสบตากับนาง

แววตาของเฉียวหว่านเหยียนเป็นประกายระยับ ทั้งอ่อนโยนและกระจ่างใส ราวกับดอกบัวหิมะที่ไร้รอยราคีที่สุดบนเทือกเขาฉางไป๋

เฮ่อเยี่ยนหลี่รู้ดีว่านางมีใบหน้าที่งดงามหมดจดจนไร้ที่ติทั้งผิวพรรณและโครงหน้า แต่ถึงจะรู้อยู่แก่ใจ ทุกครั้งที่ได้สบตากัน เขาก็ยังอดทึ่งในความงามนั้นไม่ได้อยู่ดี

ชวนให้ผู้คนลุ่มหลง แค่ความงดงามก็ฆ่าคนได้แล้ว

“ท่านอ๋องอยากให้ข้ามาส่งท่านอ๋องในฐานะอะไรหรือเจ้าคะ”

พอนางโยนคำถามกลับไป เฮ่อเยี่ยนหลี่ก็นิ่งอึ้งพูดไม่ออกไปตั้งนาน

“รออ๋องผู้นี้กลับเข้าเมืองหลวงก่อน แล้วค่อยตอบเจ้า”