กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
อวิ๋นเหิง: สติหลุดคลั่งเต็มขั้น!
“เจ้ามาทำอะไรที่นี่” เจียงฉีอวิ๋นใช้น้ำเสียงไม่เกรงใจเอาเสียเลย เขาเดินดุ่มเข้าไปแย่งจอกชาในมืออีกฝ่ายมาวางกระแทกไว้ข้างๆ จนเกิดเสียงดังเป๊าะ
สัญชาตญาณของลูกผู้ชายทำให้ในใจเขาเริ่มตื่นตัวระแวดระวังขึ้นมา
มือของเสิ่นจื่อซานชะงักค้างอยู่กลางอากาศครู่หนึ่งก่อนจะลดลงมา น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ ไม่ได้โมโหจนทะเลาะด้วยเพราะความไร้มารยาทของอีกฝ่าย
“เกี่ยวอะไรกับเจ้า ที่ข้ามาคือจวนเสนาบดี ไม่ใช่จวนจิ้งอันโหว”
เจียงฉีอวิ๋นคิดว่าคำพูดนี้ก็ถูก มีเหตุมีผลดี แต่ช่วยไม่ได้ที่เขาไม่ใช่คนพูดจาด้วยเหตุผล
“เจ้ามาหาน้องหว่านเหยียนรึ เจ้าชอบน้องหว่านเหยียนใช่ไหม” เขาถามออกมาตรงๆ พลางจ้องเขม็งไปที่สีหน้าของเสิ่นจื่อซาน