กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เราต้องเป็นอมตะ!
ใบหน้าของเสิ่นลิ่งอี๋เห่อร้อนขึ้นมาวูบหนึ่งจนแดงก่ำอย่างน่าตกใจ
เม็ดเหงื่อผุดซึมตามหน้าผาก ความอับอายขายหน้าทำให้แม้แต่ลมหายใจที่พ่นออกมาก็เหมือนจะร้อนผ่าว
นางไม่กล้าเงยหน้ามองเจียงฉีอวิ๋น และไม่กล้ามองใครเลยด้วยซ้ำ เพราะกลัวว่าสายตาแปลกๆ ที่คนอื่นมองมาจะทำให้นางอยากแทรกแผ่นดินหนี
เขาทำแบบนี้ได้ยังไงกัน...
พูดจาไม่ไว้หน้าคนอื่นขนาดนี้ได้อย่างไร
ตัวนางเป็นสตรีแท้ๆ นี่เขาไม่รู้จักถนอมบุปผาบ้างเลยหรือ
เสิ่นลิ่งอี๋กำกระโปรงไว้แน่น บังคับตัวเองไม่ให้สั่นเพื่อจะได้ไม่อับอายไปมากกว่านี้
ฮูหยินเสิ่นที่อยู่ข้างๆ มองท่าทางของนางแล้ว แววตาก็ฉายประกายเยาะเย้ยขึ้นมาวูบหนึ่ง ลูกสาวของคนแซ่เผย มีหรือที่ตนจะยอมช่วยหาคู่ดีๆ ให้อย่างจริงใจ