งดงามราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ พออ้อนขึ้นมาก็น่ารักแทบขาดใจ

งดงามราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ พออ้อนขึ้นมาก็น่ารักแทบขาดใจ

เฉียวหว่านเหยียนอยู่ที่หอเผิงไหลมาทั้งวัน กว่าจะกลับถึงจวนเสนาบดีฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว

พอนางมาถึงหน้าประตูยังไม่ทันได้เดินเข้าไป ก็มีเสียงสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน

“คุณหนูรอง!”

“คุณหนูรอง!”

เฉียวหว่านเหยียนหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไปมอง ก็เห็นจิงหยวนกับโม่เซียวควบม้ามาจากคนละทิศ

พอพูดจบ ทั้งจิงหยวนและโม่เซียวต่างก็หันไปสบตากัน ก่อนจะส่งสายตาค้อนขวับให้อีกฝ่ายอย่างพร้อมเพรียง แล้วหยุดม้าลงที่หน้าประตูกระโดดลงมาจากหลังม้า

จิงหยวนชิงพูดขึ้นก่อน “คุณหนูรอง ฝ่าพระบาทของข้าน้อยมีเรื่องสำคัญ อยากเชิญท่านไปที่วังบูรพาสักเที่ยวขอรับ”