ญาติผู้พี่~

ญาติผู้พี่~

โม่เซียวเดินตามจิ้งอ๋องขึ้นไปชั้นบน พอเดินผ่านห้องของเฉียวหว่านเหยียนที่แง้มประตูไว้ ก็แกล้งขึ้นเสียงให้ดังขึ้น

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!”

เฮ่อเยี่ยนหลี่ไม่ทันตั้งตัวจนสะดุ้งโหยง เขาหันไปถลึงตาใส่เตรียมจะด่า แต่ก็เห็นโม่เซียวยังคงยิ้มแป้น แล้วตะโกนต่อเสียงดังลั่นจนแสบแก้วหู

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! อีกเดี๋ยวฟ้าก็จะสว่างแล้ว พวกเราต้องออกเดินทางกลับเมืองหลวง คุณหนูรองไม่มีคนคอยปรนนิบัติ ท่านอ๋องจะยอมเหนื่อยช่วยคุณหนูรองหวีผมหน่อยดีไหมพ่ะย่ะค่ะ? เวลานี้จะไปหาสาวใช้มา เกรงว่าจะไม่ทันการแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

พูดจบโม่เซียวก็ไม่รอให้จิ้งอ๋องตอบ เขายิ้มแห้งๆ แล้วรีบจ้ำอ้าวลงบันไดไปอย่างไว พลางพูดไปด้วยว่า “ลูกน้องนึกขึ้นได้ว่ายังมีเรื่องที่ไม่ได้สั่งความไว้ ขอตัวก่อนพ่ะย่ะค่ะ”