ตะขาบพันขา แม้ตายก็ยังไม่ล้ม

ตะขาบพันขา แม้ตายก็ยังไม่ล้ม

เสิ่นเช่อเดินลงมาจากบันได เสียงรองเท้าบูทสีดำเหยียบลงบนแผ่นไม้ทึบหนักและทรงพลัง โครงหน้าเย็นชาตรงโหนกคิ้วอาบไอเย็นเยียบดั่งหิมะ ใบหน้าครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ในเงามืดจนมองไม่เห็นความหม่นมืดในแววตา

เสิ่นเช่อก้าวไปที่ประตูทีละก้าว มองดูเฉียวหว่านเหยียนที่ถูกอีกฝ่ายกอดไว้ในอ้อมอก มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยนางไว้ มอบความรู้สึกปลอดภัยให้นางอย่างเต็มเปี่ยม

เสิ่นเช่อแค่นหัวเราะเย็น ค่อย ๆ เลื่อนสายตาจากใบหน้าของชายหนุ่มไปยังเสี้ยวหน้าของเฉียวหว่านเหยียน

“ลอบออกจากเมืองหลวงโดยพลการ มีโทษหนักนะ” น้ำเสียงของเขาฟังดูสงบนิ่งมาก

เฮ่อจืออวี่หลุบตามองเฉียวหว่านเหยียนในอ้อมแขน ทั้งที่โดนกู่เสน่หาจนในใจมีเพียงเฮ่อเยี่ยนหลี่แท้ ๆ แต่เวลานี้นางกลับยังรู้สึกว่าอยู่ข้างกายตนถึงจะปลอดภัยมั่นคงที่สุด