ใจอ่อนใจดีเกินไปก็เท่ากับช่วยคนอื่นมารังแกตัวเอง

ใจอ่อนใจดีเกินไปก็เท่ากับช่วยคนอื่นมารังแกตัวเอง

ดูเหมือนจะรอคำตอบอยู่นานแล้วไม่ได้เสียที จิ้งซินจึงหันกลับไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่บนบันได ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง ไร้ซึ่งระลอกคลื่นอารมณ์ใดๆ ราวกับกำลังมองสหายเก่าคนหนึ่ง

เฉียวหว่านเหยียนหลุบตาลงเล็กน้อย ทั้งที่เขาครองจีวรสีขาวสะอาดบริสุทธิ์ไร้ราคี แต่ไม่รู้ทำไม นางกลับรู้สึกว่าคนผู้นี้เหมือนปีศาจร้ายที่พลัดหลงเข้ามาในบวรพุทธศาสนา

แต่จะว่าเขาเป็นปีศาจ ดวงตาคู่นั้นก็กลับใสกระจ่างเกินไป เปี่ยมล้นด้วยความเมตตากรุณาหาที่สุดมิได้ และแฝงไว้ด้วยความศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยชำระล้างจิตใจผู้คน

เฉียวหว่านเหยียนเดินลงมาจากบันได “คนเราเกิดมาเดิมทีก็ไม่มีความหมายอะไรอยู่แล้ว แต่เราสร้างความหมายขึ้นมาเองได้เจ้าค่ะ”

พอได้ยินแบบนั้น จิ้งซินก็เงียบงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปถามว่า “แล้วโยมท่านนี้คิดว่าอย่างไรหรือ”