ชายไร้ผมรูปงามดั่งปีศาจ

ชายไร้ผมรูปงามดั่งปีศาจ

ดวงอาทิตย์ลอยเด่นอยู่กลางฟ้า ต้นอ้อที่เพิ่งผลิยอดใหม่ไหวเอนเบาๆ ไปตามลม แต่ริมขอบใบกลับถูกแดดเผาจนม้วนงอเล็กน้อย แดดต้นฤดูร้อนค่อนข้างแสบตา จนแม้แต่คนก็ยังพลอยรู้สึกเฉื่อยชาหมดเรี่ยวแรงตามไปด้วย

เฉียวหว่านเหยียนรู้สึกง่วงงุนจึงหลับตาพักผ่อน จื่อยวนเองก็ง่วงนอนขึ้นมาอย่างหาได้ยากจึงพิงผนังรถม้าพักสายตา ลมอ่อนที่พัดผ่านหน้าต่างเข้ามาปะทะใบหน้า ชวนให้สบายจนไม่อยากลืมตาขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น รถม้าก็ถูกดึงบังเหียนหยุดลงอย่างกะทันหัน

เฉียวหว่านเหยียนเกือบจะล้มเข่าทรุด จื่อยวนรีบประคองนางไว้ให้มั่นคงพลางหันไปตวาดอย่างโมโห “ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง ขับรถม้ายังไงกัน?!”

ภายนอกรถม้า เสียงของลู่จินเหย่ดังขึ้น

“มีมือสังหาร หลบให้ดี”