กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว นางเป็นผู้บริสุทธิ์
วันนี้เป็นครั้งที่สองที่เฉียวอี้ฮวนได้เข้าวัง คราวก่อนเข้าวังมานางขายหน้าไปจนหมดสิ้น พอวันนี้ได้กลับมาเยือนที่เดิมอีกครั้ง ในใจจึงรู้สึกขื่นขมอยู่บ้าง
“กูกู ไม่ทราบว่าฮองเฮาเหนียงเหนียงเรียกข้าเข้าวังมาด้วยเรื่องอันใดหรือ”
กูกูสวีมีสีหน้าเรียบเฉย “บ่าวไหนเลยจะกล้าคาดเดาพระประสงค์ของฮองเฮาเหนียงเหนียง คุณหนูอยากรู้ ประเดี๋ยวไปเข้าเฝ้าเหนียงเหนียงก็รู้เองมิใช่หรือ”
เฉียวอี้ฮวนเห็นแบบนั้นก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก พอเดินตามกูกูสวีไปถึงอุทยานหลวงถึงได้เห็นว่าเฉียวหว่านเหยียนก็อยู่ที่นี่ด้วย มิหนำซ้ำเฉียวหว่านเหยียนยังกำลังเดินหมากกับฮองเฮาเหนียงเหนียงอยู่เสียด้วย
ไม่รู้ว่ากำลังคุยอะไรกันอยู่ ฮองเฮาเหนียงเหนียงถึงได้หัวเราะออกมา ดูท่าทางจะอารมณ์ดีไม่น้อย
ชั่วพริบตานั้น เฉียวอี้ฮวนก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี
“หม่อมฉันขอถวายบังคมฮองเฮาเหนียงเหนียง ขอเหนียงเหนียงทรงพระเจริญเพคะ”