ฉันฉลาดจะตาย เชื่อฉันเถอะน่า

ฉันฉลาดจะตาย เชื่อฉันเถอะน่า

ห้องทรงอักษรวังบูรพา

อวิ๋นเหิงไม่ได้มีความประทับใจที่ดีต่อองค์รัชทายาทนัก หรือจะบอกว่าชิงชังเลยก็ว่าได้

แต่ในตอนนี้ เขากลับจำต้องก้าวเข้ามาในอาณาเขตของคนที่ตัวเองชิงชังผู้นี้

กลิ่นชาหอมตลบอบอวล นางกำนัลรินชาให้เขาถ้วยหนึ่งแล้วย่อกายคารวะด้วยความเคารพ ก่อนจะถอยออกไป

ประตูห้องทรงอักษรถูกปิดลงจากด้านนอก ภายในห้องพลันเงียบสงัดลงบัดดล

“ระหว่างทาง จิงหยวนคงบอกเจ้าคร่าว ๆ แล้วว่าเหตุใดเราจึงเรียกเจ้าเข้าเมืองหลวง หว่านเหยียนเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเรา พอรู้เรื่องนี้เข้าโดยบังเอิญ เราก็ไม่อาจทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้จริง ๆ”