กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
พี่เยี่ยนหลี่
เฮ่อจืออวี่มองความเปล่าเปลี่ยวที่แวบผ่านดวงตาของอีกฝ่ายอย่างนึกสนุก “ถ้าชอบจริงคงไม่ทิ้งไปหรอก เจ้าในใจนางก็แค่คนที่มีหรือไม่มีก็ได้ทั้งนั้น การเอาเจ้ามาบีบให้ข้าหึงหวง ก็เป็นแค่ลูกไม้เล็กๆ ที่นางเล่นกับข้าเท่านั้นแหละ”
เฮ่อเยี่ยนหลี่รู้เรื่องกู่เสน่หา ย่อมกระจ่างแก่ใจดีว่าเรื่องราวมันไม่ได้เป็นอย่างที่อีกฝ่ายพูดสักนิด
“ในเมื่อเป็นอย่างนั้น เจ้าจะขังนางไว้ในวังบูรพาทำไมกัน?”
รอยยิ้มตรงมุมปากของเฮ่อจืออวี่ค้างเหือดไปทันที
เฮ่อเยี่ยนหลี่พูดต่อว่า “ให้อ๋องผู้นี้ลองเดาดูสิ นางคงพูดอะไรบางอย่าง จนบีบให้องค์รัชทายาทผู้สง่างามหมดจดต้องทำเรื่องเหลวไหลพรรค์นี้ออกมาล่ะสิ?”
เขาพูดจบก็ชะงักไปนิด “ลูกไม้เล็กๆ งั้นหรือ?”