กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ตบจนเขารู้สึกดี
เจียงฉีอวิ๋นได้ยินเสียงจื่อยวนพูด แต่แทบจะในพริบตานั้น เขาก็ขยับไปยืนขวางหน้าเฉียวหว่านเหยียน บังคนตรงประตูไว้ พร้อมกับส่งเสียงพูดกลบเสียงของจื่อยวนไปในเวลาเดียวกัน
“อย่าขยับ ก้มหน้าลง!”
นานทีปีหนเฉียวหว่านเหยียนจะยอมฟังคำพูดเขา นางจึงก้มหน้าลงนิ่งๆ ไม่ขยับมั่วซั่ว “เจ้าเร็วเข้าสิ อย่าทำผมข้าพังนะ”
เจียงฉีอวิ๋นฮึ่มฮัมในลำคอเบาๆ แต่ไม่ได้มีท่าทีรำคาญใจแต่อย่างใด “คุณชายอย่างข้ามือไวตาไว จะทำผมเจ้าพังยับเยินได้ยังไง ยืนอยู่นิ่งๆ ดีๆ เดี๋ยวก็ใส่ให้เสร็จแล้ว”
แม้ปกติเจียงฉีอวิ๋นจะดูทำตัวเหลาะแหละไปวันๆ แต่เขาไม่ใช่คนเฉื่อยชา ตรงกันข้ามกลับเป็นคนใจร้อนที่ทำอะไรรวดเร็วปานไฟลนก้น
แต่ในตอนนี้ ท่าทางตอนสวมหมวกคลุมหน้าประดับพู่ให้เฉียวหว่านเหยียน กลับชักช้าเสียจนคนมองรู้สึกหงุดหงิดใจ