กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ข้ากะจะใส่ยาให้เจ้าสักหน่อย ช่างบังเอิญจริง ข้าก็เหมือนกัน
กัวลี่เฉิงลุกออกจากที่นั่ง แต่ไม่ได้ตรงไปยังประตูใหญ่ กลับเลี้ยวไปยังเฉลียงยาวอีกด้านหนึ่ง
“คุณชายเฉียวหรือเจ้าคะ” กัวลี่เฉิงเดินเข้าไปใกล้พลางย่อกายคารวะน้อย ๆ
เฉียวจี้ไป๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “เจ้าคือคุณหนูกัว”
กัวลี่เฉิงแปลกใจเล็กน้อย “คุณชายเฉียวจำข้าได้ด้วยหรือเจ้าคะ”
“เจ้าเป็นสหายของหว่านเหยียน ถึงจะไม่เคยทักทายกันตรง ๆ แต่ข้าจำเจ้าได้”
กัวลี่เฉิงยกยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณที่คุณชายเฉียวจำข้าได้นะเจ้าคะ พอดีข้ามีเรื่องอยากจะรบกวนคุณชายเฉียวสักหน่อย ไม่ทราบว่าคุณชายเฉียวพอจะมีเวลาว่างไหมเจ้าคะ”
“เจ้าพูดมาได้เลย”