ได้ไหมล่ะ?

ได้ไหมล่ะ?

วินาทีต่อมา เฉียวหว่านเหยียนมองภาพตรงหน้าแล้วถึงกับชะงักไป

“จะ...เจ้าทำอะไรน่ะ?”

เจียงฉีอวิ๋นกะพริบตาปริบ ๆ ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าไม่รู้คุกเข่าลงไปได้ยังไง แถมยังคุกเข่าลงตรงหน้านางทื่อ ๆ แบบนั้นเลย

วินาทีถัดมาเขารีบลุกพรวดขึ้นมา กำหมัดป้องปากกระแอมเบา ๆ แก้เก้อ “เมื่อวานขี่ม้าแล้วเจ็บขา ขาข้าเลยอ่อนแรงยืนไม่อยู่ เจ้าอย่าเข้าใจผิดล่ะ! นายน้อยอย่างข้า...ข้าไม่ได้คุกเข่าให้เจ้าสักหน่อย!”

“ขายหน้าจริง ๆ” เฉียวหว่านเหยียนไม่ปิดบังสีหน้ารังเกียจแม้แต่น้อย

เจียงฉีอวิ๋นไม่พอใจที่นางมองเขาด้วยสายตารังเกียจแบบนั้น “เจ้าเองก็ขายหน้าเหมือนกันแหละ! เจ้าอยู่ที่ลานหลังเรือน...”