กู่ชนิดนี้มีนามว่ากู่เสน่หา

กู่ชนิดนี้มีนามว่ากู่เสน่หา

พอได้ยินแบบนั้นเฮ่อจืออวี่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง “เพราะอะไรหรือ”

เฉียวหว่านเหยียนเบี่ยงตัวไปเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความอ้างว้างน่าสงสารอยู่หลายส่วน “ในพระทัยของฝ่าพระบาท หม่อมฉันเป็นคนเช่นไรกันแน่เพคะ พออารมณ์ดีก็อ่อนโยนเหลือเกินเหมือนปลอบลูกแมว พออารมณ์ไม่ดีก็จงใจเย็นชาเมินเฉยใส่หม่อมฉัน”

แววตาของเฮ่อจืออวี่ฉายความอึ้งงันที่ยากจะสังเกตเห็นขึ้นมาชั่วแวบหนึ่ง ใจที่เคยนิ่งสงบไร้คลื่นลมกลับคล้ายมีก้อนหินตกลงไป จนกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่นเบา ๆ

แม้จะไม่เข้ากับสถานการณ์ตอนนี้ แต่เฮ่อจืออวี่กลับรู้สึกว่าภาพตรงหน้าช่างเหมือนลูกแมวที่ฟูมฟักเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม แค่ตนเย็นชาใส่มันนิดหน่อย มันก็เริ่มแง่งอนรอให้เขาไปง้อเสียแล้ว