กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เส้นแบ่งชีวิตคนเรา ช่างต่างกันลิบลับ
สวีซูเจี่ยนไม่ได้โกรธเคืองอะไร ใบหน้างดงามดั่งหยกยังคงประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาและเปี่ยมความเคารพ ทุกท่วงท่ากิริยาล้วนสะท้อนความสุขุมนุ่มนวลของคนเรียนหนังสือ ทั้งยังรู้กาลเทศะเป็นอย่างดี
เฉียวหว่านเหยียนลูบดอกคามิลเลียที่ข้างขมับเบาๆ เหลือบมองสาวใช้ที่ถือกระจกทองแดงอยู่ไม่ไกล แล้วสาวใช้คนนั้นก็รีบเดินเข้ามาหา
นางมองตัวเองในกระจกทองแดง ดูเหมือนจะพอใจมาก และรู้สึกถูกใจกับการแต่งกายเรียบง่ายสบายตาที่นานๆ ครั้งจะได้แต่งแบบนี้
“มิน่าเล่าเจ้าถึงวาดรูปได้สวย รสนิยมก็พอมีอยู่บ้างนี่ หากไม่เรียนหนังสือแล้วไปเป็นช่างฝีมือ ป่านนี้คงกอบโกยเงินทองจนรวยเละไปแล้ว”