เราไม่ได้โกรธ

เราไม่ได้โกรธ

“นี่มันไม่ใช่...” คำพูดที่กำลังจะหลุดออกจากปากถูกกลืนกลับลงคอไปทันควัน จิงหยวนเหลือบมองสีหน้าฝ่าพระบาทของตนแวบหนึ่งแล้วก็รีบหุบปากฉับทันที

นี่มันไม่ใช่สมบัติประจำร้านของร้านหนังสือโม่เป่าหรอกหรือ

คราวก่อนตอนอยู่บนชั้นสองของโรงน้ำชา ฝ่าพระบาทบังเอิญเห็นคุณหนูรองเดินออกมาจากร้านหนังสือโม่เป่า พอเรียกเถ้าแก่ร้านหนังสือมาถามถึงได้รู้ว่าคุณหนูรองซื้ออะไรไป

ตอนนั้นเขาพูดอย่างมั่นอกมั่นใจเป็นมั่นเหมาะว่า เครื่องเขียนชุดนี้คุณหนูรองต้องตั้งใจซื้อมามอบให้ฝ่าพระบาทแน่ๆ มีเพียงฝ่าพระบาทเท่านั้นที่ทำให้คุณหนูรองทุ่มเทใส่ใจได้ถึงเพียงนี้

แต่มาตอนนี้ เรื่องราวกลับไม่ได้เป็นไปอย่างที่เขาพูดเอาไว้แม้แต่น้อย