กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
คำอธิบาย
บาดแผลที่แขนของเฉียวหว่านเหยียนตกสะเก็ดจนหายดีแล้ว พลอยได้ยาของอวิ๋นเหิงช่วยไว้ รอยแผลเป็นจึงเริ่มค่อยๆ จางลง
จื่อยวนปอกองุ่นใส่จานให้พลางพูดว่า “คุณหนู ดูท่าทางข้างนอกฝนคงใกล้จะตกแล้วเจ้าค่ะ”
เฉียวหว่านเหยียนใช้ส้อมเล็กจิ้มองุ่นเข้าปาก น้ำองุ่นรสหวานฉ่ำราวกับน้ำผึ้งแตกซ่านไปทั่วปาก
นางเปิดหน้าต่างมองออกไปเห็นเมฆครึ้มตั้งเค้า ไม่นานสายฝนเม็ดละเอียดก็โปรยปรายลงมาจากฟ้าอย่างไม่ขาดสาย
“ดูท่า อีกไม่นานก็คงจะถึงการสอบหลวงแล้ว”
จื่อยวนแปลกใจอยู่บ้างว่าทำไมนางถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมากะทันหัน ผู้สืบสกุลของบ้านใหญ่สกุลเฉียวนั้นมีน้อยนัก คุณหนูไม่มีพี่ชายหรือน้องชายที่จะลงสอบขุนนางเลยสักคน