กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เราไม่สนิทกัน
จื่อยวนรีบเดินเข้าไปพลางทำท่ายกนิ้วแตะปากบอกให้เงียบ แล้วกระซิบกระซาบข้างหูเฉียวหว่านเหยียนอยู่สองสามคำ จากนั้นเฉียวหว่านเหยียนก็ทิ้งตัวลงนอนแกล้งตายบนเตียงอย่างว่องไว
ภายในตำหนักด้านใน ไม่มีเสียงของนางดังออกมาอีกเลยเป็นเวลานาน
ผ่านไปครู่หนึ่ง จื่อยวนก็เดินออกมาพร้อมหัวเราะแหะๆ แก้เก้อ “คุณหนูของบ่าวเมื่อกี้ละเมอน่ะเจ้าค่ะ”
ทุกคน “...”
มุมปากของเฮ่อจืออวี่ผุดรอยยิ้มจางๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็นขึ้นมาชั่วแวบหนึ่ง พอละสายตากลับมา สีหน้าก็กลับมาราบเรียบไร้ระลอกคลื่นตามเดิม
“ตอนนี้นางยังพักรักษาตัวอยู่ ไม่สะดวกขยับเขยื้อนไปไหนมาไหน ข้าจะไปเข้าเฝ้าเสด็จแม่ด้วยตัวเอง กูกูสวีกลับไปก่อนเถอะ”