กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เฉียวอี้ฮวน: ไสหัวไป ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า
“ไม่ได้ไร้ขอบเขตขนาดนั้นงั้นเหรอ” เฉียวอี้ฮวนเงียบไปเนิ่นนานกว่าจะถามขึ้นมาคำหนึ่ง
เจียงฉีอวิ๋นเบือนสายตาหนี ไม่รู้จะสู้หน้านางอย่างไรดี
จู่ ๆ เฉียวอี้ฮวนก็หัวเราะออกมา “ตรงไหล่ข้ามีแผลเป็นอยู่สองรอย โดนลูกศรหัวเงี่ยงยิงใส่”
เจียงฉีอวิ๋นหันไปมองนาง เห็นได้ชัดว่าเขาประหลาดใจเพราะไม่เคยได้ยินใครพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน
“ลู่จินเหย่เป็นคนลงมือ และคนที่สั่งลู่จินเหย่ ก็คือเฉียวหว่านเหยียน คนที่เจ้าบอกว่าไม่ได้ไร้ขอบเขตคนนั้นนั่นแหละ”
เจียงฉีอวิ๋นชะงักไปบ้าง เขานึกย้อนไปถึงตอนที่อยู่ตระกูลจินที่เมืองยงโจว พอรักษาแผลหายดีแล้วไปหาเฉียวหว่านเหยียน ก็บังเอิญได้ยินจากปากนางว่าท่านพี่หญิงอี้ฮวนเดินทางกลับเมืองหลวงล่วงหน้าไปแล้ว