มีเหตุก็ย่อมมีผล ข้าจะเกลียดเจ้าได้อย่างไร

มีเหตุก็ย่อมมีผล ข้าจะเกลียดเจ้าได้อย่างไร

ตอนที่เฮ่อจืออวี่กำลังจะอ้าปากพูด เฉียวหว่านเหยียนก็เดินตรงไปหาเขาขึ้นมาทันที

นางไม่ได้หยุดยืนข้างกายเขา แต่กลับเดินอ้อมผ่านเขาตรงไปยังลานหลังเรือน

ฝีเท้าก้าวเยื้องย่างอย่างพลิ้วไหว กลิ่นหอมอบอวลลอยกำจายมาอย่างเงียบเชียบ

ราวกับมวลดอกไม้บานสะพรั่งในฤดูใบไม้ผลิ หวานละมุนเจือกลิ่นอายล้ำลึก ติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูกเนิ่นนานไม่จางหาย

ทางเดินคดเคี้ยวในสวนดอกไม้ทอดสู่มุมสงบทั่วทั้งสวนงดงามจับตา ไอหมอกที่ลอยขึ้นมาจากสระน้ำร้อนราวกับแดนสวรรค์บนดิน

เฉียวหว่านเหยียนยืนอยู่ข้างดอกโบตั๋น หันหลังให้เฮ่อจืออวี่ แต่บ่าที่สั่นเทาน้อย ๆ ก็ทำให้รู้ได้ชัดเจนว่าตอนนี้นางกำลังร้องไห้

เฮ่อจืออวี่เรียก “หว่านเหยียน”