กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ไม่ไป ยังไงข้าก็ไม่ไป!
เสี่ยวอิ๋งรีบดึงเสื้อขึ้นมาปิด แต่เสื้อกลับถูกคนดึงจนขาดไปแล้ว พยายามดึงปิดอยู่นานก็ยังซ่อนรอยแผลจากลูกศรอันน่ากลัวนั้นไว้ไม่ได้
เฉียวอี้ฮวนกัดฟันแน่น กำหมัดไว้จนเจ็บ นางอดทนมาถึงขีดสุด แต่สิ่งที่ทนไม่ได้เลยจริง ๆ คือการที่มีคนมาล่วงรู้ความลับที่ซ่อนไว้ลึกที่สุด
นางตวาดลั่นอย่างคุมสติไม่อยู่ “พอได้แล้ว!”
ทุกคนเงียบกริบลงทันที
เฉียนเมี่ยวอวิ๋นขมวดคิ้ว แผลจากลูกศรที่ชัดเจนขนาดนี้ ต่อให้เป็นหมอในเมืองหลวงก็ยังมีวิธีช่วยให้รอยแผลจางลงไปได้มากที่สุด
แม้จะไม่มีทางลบเลือนจนหายสนิท แต่ก็ไม่มีทางที่จะเห็นได้ชัดเจนสะดุดตาขนาดนี้
ดูจากสภาพแล้ว นี่มันไม่ได้ผ่านการรักษาอย่างดีเลยด้วยซ้ำ