องค์ประกัน

องค์ประกัน

เฉียวหว่านเหยียนเป็นคนประเภทที่ไม่ยอมให้ตัวเองต้องมานั่งน้อยเนื้อต่ำใจหรือเสียเปรียบแม้แต่นิดเดียว ตอนเด็กๆ เคยถูกขอทานแกล้งเดินมาชนแล้วขโมยถุงเงินไป นางก็สั่งคนให้จับขอทานน้อยคนนั้นโยนลงแม่น้ำตรงนั้นทันที แล้วไม่ยอมให้ขึ้นมาตั้งครึ่งค่อนวัน

สตรีข้างๆ ทำหน้าเป็นห่วงพลางบอกนางว่าการยอมเสียเปรียบถือเป็นวาสนา ได้ถุงเงินคืนมาแล้วจะไปเอาเรื่องเอาราวไม่ยอมปล่อยไปทำไมกัน

ตอนนั้นเฉียวหว่านเหยียนยังเด็กแท้ๆ แต่รัศมีความน่าเกรงขามกลับข่มสตรีผู้นั้นจนมิด

นางไม่ได้ด่าทอฟ้าร้องฟ้าดิน เพียงแค่ทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่งอย่างเอื่อยเฉื่อยแล้วเดินจากไป

‘ยอมเสียเปรียบเป็นวาสนางั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ยอมเสียเปรียบไปเยอะๆ เถอะ ชาตินี้เอาให้หนำใจไปเลย’

และในตอนนี้ นางก็ไม่อยากยอมให้ตัวเองต้องมาทนอึดอัดใจเช่นเดิม