ข้าอยากจะหลบแต่ก็หลบไม่พ้น

ข้าอยากจะหลบแต่ก็หลบไม่พ้น

ตะวันรอนสาดแสงสีทองเข้มข้นลงบนขอบฟ้าทิศตะวันตก ย้อมท้องฟ้าไปครึ่งผืนจนกลายเป็นสีแดงชาดงดงามจับตา ราวกับความอ่อนโยนไร้ที่สิ้นสุดนี้กำลังทอดถอนใจให้กับความเงียบสงบยามสนธยา และเหมือนกำลังช่วยปลอบประโลมความเหนื่อยล้าของโลกใบนี้ให้คลายลงอย่างแผ่วเบา

ถึงอวิ๋นเหยาจะอายุน้อย แต่ความเชี่ยวชาญเรื่องยาพิษกลับเหนือกว่าพวกคนเฒ่าคนแก่ที่ฝึกฝนมาหลายสิบปีเสียอีก

อย่าว่าแต่ยาสลบเลย ต่อให้มีไม่มากแต่ทำให้คนหมดสติไปวันหนึ่งกับหนึ่งคืนก็ไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด

ยาสลบของเสิ่นเช่อเองก็ร้ายกาจไม่แพ้กัน ตอนนี้เฉียวหว่านเหยียนจึงหลับใหลไม่ได้สติ ทั้งสองคนจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาเลย

ใต้พุ่มไม้มีหนามแหลมคมขึ้นอยู่เต็มไปหมด