กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ในโลกนี้ไม่มีใครทนการใช้ความเย็นชาทำร้ายจิตใจได้หรอก
ท้องฟ้าสีครามใสไร้ขอบเขตไม่มีเมฆแม้แต่ก้อนเดียว แสงแดดอุ่นสาดส่องลงสู่ผืนดินอย่างเต็มที่
ลู่จินเหย่ยืนอยู่หน้าเป้าธนู บนหัววางแอปเปิลไว้ลูกหนึ่ง เขามองเฉียวหว่านเหยียนที่กำลังง้างคันศรเล็งมาทางตนอยู่ไกลๆ
เฉียวหว่านเหยียนกำลังสนุกอยู่ ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงไอเย็นยะเยือกแผ่เข้ามาจากข้างหลัง
ยังไม่ทันจะได้หมุนกายหันกลับไป คนข้างหลังก็กุมมือทั้งสองข้างที่กำลังง้างธนูของนางไว้แล้ว
“ฝ่าพระบาทหรือเพคะ? ไม่ใช่ว่าไปทางคอกม้าแล้วหรือ ทำไมถึงกลับมาอีกล่ะเพคะ?”
คนข้างหลังไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่จับปลายลูกศรที่สั่นไหวของนางให้เล็งตรงไปยังลู่จินเหย่ที่อยู่ไกลออกไปอีกครั้ง