กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
หัวโบราณ
แววตาที่ดำขลับดั่งหยกนิลของเจียงฉีอวิ๋นฉายความหงุดหงิดออกมา ชายตรงหน้าหน้าตาดูไม่น่ารังเกียจ ท่าทางนอบน้อมถ่อมตนก็ชวนให้รู้สึกรำคาญไม่ลง
แต่พอได้ยินอีกฝ่ายพูด หัวใจที่เคยนิ่งสงบไร้ระลอกคลื่นกลับเหมือนถูกหินก้อนยักษ์โยนตูมลงมา น้ำกระเซ็นกระจายจนเขารู้สึกอึดอัดขัดใจไปทั้งตัว
“เจ้าเป็นแค่ลูกศิษย์ของเสนาบดีเฉียว สนิทกับนางมากหรือไง”
สวีซูเจี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ข้ากับคุณหนูรองจะสนิทกันหรือไม่ มีเหตุผลอันใดที่ต้องรายงานเสี่ยวโหวเหยียด้วยหรือ”
เจียงฉีอวิ๋นถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เหตุผลอะไรกัน
สวีซูเจี่ยนพูดเรียบ ๆ ว่า “หากไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ข้าน้อยขอตัวก่อน ส่วนเรื่องที่ว่าเหตุใดข้าถึงอุ้มคุณหนูรอง หากเสี่ยวโหวเหยียข้องใจก็ไปถามคุณหนูรองเอาเองเถิด”