เจ้าอย่าเข้ามานะ

เจ้าอย่าเข้ามานะ

ช่วงบ่าย จิงหยวนก็มาหาถึงจวน

จื่อยวนถือกล่องใบหนึ่งกลับมาที่เรือนหย่งหนิง แล้วรอจนเฉียวหว่านเหยียนตื่นนอนถึงค่อยเดินเข้าไปหา

“คุณหนู องค์รัชทายาทส่งจิงหยวนเอายาทาแผลลวกมาให้เจ้าค่ะ”

เฉียวหว่านเหยียนขยี้ตาที่ยังงัวเงียพลางก้าวลงจากเตียง นางไปนั่งหน้ากระจกปล่อยให้สาวใช้ช่วยหวีผม แล้วยื่นมือออกไปอย่างเกียจคร้าน จื่อยวนรีบคุกเข่าลงกับพื้นช่วยทายาให้ทันที

“คุณหนู ได้ยินว่าเวยโม่ไปที่ร้านอวิ๋นเจียนเหยียนซื่อ พอออกมา เถ้าแก่คนนั้นก็เก็บสบู่หอมลงจากชั้นทันทีเลยเจ้าค่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าเวยโม่พูดอะไรไปบ้าง”

เฉียวหว่านเหยียนหรี่ตามองตัวเองในกระจก “เถ้าแก่ไม่กล้าขายสบู่หอมต่อแล้ว เจ้าว่าเขาจะไปคิดบัญชีกับเฉียวอี้ฮวนไหม”