อยู่ก่อน อยู่กับข้า ได้โปรดเถอะ

อยู่ก่อน อยู่กับข้า ได้โปรดเถอะ

“เจ้าไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือ”

เฉียวหว่านเหยียนพูดเสียงเรียบ “ท่านอ๋องก็รู้อยู่แก่ใจว่าข้าอยากแต่งให้รัชทายาท แต่กลับพาข้ามาเห็นภาพนี้ ท่านอ๋องชังข้าจริงดังคาด ไม่อยากให้ข้ามีความสุขในวันเทศกาลดอกไม้บานสินะ”

เฮ่อเยี่ยนหลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองสายตาเฉยชาของนางที่ยังคงมองตรงไปข้างหน้า ความรู้สึกนึกสนุกที่เพิ่งผุดขึ้นในใจเมื่อครู่พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น

เฉียวหว่านเหยียนหมุนตัวหันหลังเดินจากไป แผ่นหลังบอบบางดูเปล่าเปลี่ยวเดียวดายจับใจ

ระหว่างทางกลับ เฉียวหว่านเหยียนเห็นลู่จินเหย่ยืนพิงต้นไม้ใหญ่อยู่โดยไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย