รัชทายาทช่างหน้าหนาเสียจริง

รัชทายาทช่างหน้าหนาเสียจริง

เดิมทีกัวลี่เฉิงตั้งใจว่าจะไปบอกลาเฉียวหว่านเหยียนเพื่อกลับเมืองหลวงพร้อมกับครอบครัวก่อน ห้องภาวนาของศาลเจ้าฮวาเสินมีจำกัด ฐานะอย่างบ้านนางไม่มีทางแย่งได้อยู่แล้ว

แต่คิดไม่ถึงว่าระหว่างทางไปหาเฉียวหว่านเหยียนจะเจอเฉียวอี้ฮวนเข้า เลยจำต้องปั้นยิ้มแล้วหยุดทักทาย

“พี่อี้ฮวน”

เฉียวอี้ฮวนมีสีหน้าอ่อนโยน แฝงความอบอุ่นชวนสบายใจดั่งสายลมในฤดูใบไม้ผลิ นางดึงมือกัวลี่เฉิงให้นั่งลงด้วยกัน

“อาเฉิง ข้าแค่อยากถามว่าตอนอาหารกลางวันหลังจากข้าลุกออกไปแล้ว รัชทายาททรงพูดถึงข้าว่าอย่างไรบ้าง หว่านเหยียนกับองค์หญิงต่างก็ไปพักผ่อนกันหมด ในใจข้าอยากรู้ขึ้นมาเลยจำต้องมาถามเจ้า เจ้าคงไม่ถือสาใช่ไหม?”