หว่านเหยียนยังเด็กไม่ประสีประสาเรื่องพวกนี้ เจ้าเองก็ไม่รู้ด้วยหรือไง?

หว่านเหยียนยังเด็กไม่ประสีประสาเรื่องพวกนี้ เจ้าเองก็ไม่รู้ด้วยหรือไง?

เฮ่อจืออวี่มีสีหน้าราบเรียบ “นางมีใจก็พอแล้ว จะไปสนใจเรื่องไร้สาระพวกนั้นทำไมกัน”

เฉียวหว่านเหยียนอมยิ้มบางๆ นัยน์ตาคู่งามเป็นประกายวิบวับ ลักยิ้มจางๆ ผุดขึ้นพร้อมพวงแก้มที่ซับสีชมพูอ่อน ราวดอกไม้บานสะพรั่งที่ต้องลมเย็นสดชื่นในฤดูใบไม้ผลิ

เฮ่อเยี่ยนหลี่เห็นรอยยิ้มเอียงอายนั้นแล้วรู้สึกขัดตาจนหงุดหงิด เขายกสุราเลิศรสในจอกดื่มเกลี้ยงรวดเดียว “เสด็จพี่ใจกว้างจริงๆ นะพ่ะย่ะค่ะ ไม่รู้ว่าจะใจกว้างแบบนี้ไปได้ตลอดรึเปล่า”

บรรยากาศพลันตึงเครียดขึ้นมาในชั่วพริบตา

เฉียวอี้ฮวนกำกระโปรงใต้โต๊ะแน่น ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล