กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ข้าว่าเจ้าคงว่างมากสินะ
บนรถม้า อวิ๋นเหยานอนเกยขอบหน้าต่างรออย่างเบื่อหน่าย พอเห็นคนเดินออกมา ในดวงตาก็เผยความตื่นตะลึงอย่างปิดไม่มิด มุมปากระบายยิ้มเคลิ้มฝัน
“สวยจัง พี่อาเหยียนเหมือนนางฟ้าเลย!”
อวิ๋นเหยาตื่นเต้นขึ้นมานิด ๆ “ได้ออกไปข้างนอกกับพี่อาเหยียนที่แต่งตัวสวยขนาดนี้ ช่างมีหน้ามีตาจริง ๆ!”
เฉียวหว่านเหยียนเม้มปากหัวเราะเบา ๆ “รอนานแล้วใช่ไหม”
อวิ๋นเหยาส่ายหน้าเบา ๆ พลางยิ้ม มวยผมสองข้างบนศีรษะสั่นไหวไปมา “ไม่นานเลยเจ้าค่ะ ไม่นานเลยสักนิด รอพี่อาเหยียนนานแค่ไหนก็ไม่ถือว่านาน!”
คนรับใช้เฝ้าประตูก้าวเข้ามาวางม้านั่งเหยียบให้เข้าที่ ยืนรอคุณหนูรองเหยียบขึ้นรถม้า