มโนขั้นสุด

มโนขั้นสุด

หลิวเยียนหรันค่อยๆ หันกลับมาด้วยร่างกายที่แข็งทื่อ รอยยิ้มบนหน้ากระอักกระอ่วนถึงขีดสุด ทั้งยังเป็นรอยยิ้มขมขื่นจนใครเห็นก็คงอดเวทนาไม่ได้

แต่เฉียวหว่านเหยียนไม่ได้รู้สึกเวทนาเลยสักนิด ตรงกันข้าม นางกลับชอบใจนักเวลาเห็นคนอื่นหวาดกลัวตัวเอง

ส่วนจื่อยวนยิ่งไม่เอามาใส่ใจ นางหันไปมองเวยโม่ด้วยสีหน้านิ่งสงบเป็นปกติ ราวกับว่าต่อให้สองคนนี้เปิดศึกตบตีกันขึ้นมาจริงๆ นางก็คงยืนดูหน้าไม่เปลี่ยนสี รอจนอีกฝ่ายเหนื่อยแล้วค่อยเข้าไปห้ามทัพ

“พี่เยียนหรัน ทำไมพอเห็นข้าแล้วต้องวิ่งหนีด้วยล่ะเจ้าคะ? พวกเราสนิทกันเหมือนพี่น้องแท้ๆ ท่านทำแบบนี้ข้าจะเสียใจเอานะ”