กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ยามท้องเสียอย่าได้ไว้ใจตดใดๆ เชียวล่ะ~
อากาศรอบตัวดูราวกับถูกหิมะเย็นยะเยือกแช่แข็งไว้ จนตกอยู่ในความเงียบสงบราวกับป่าช้า
เฉียวอี้ฮวนเบิกตากว้าง นัยน์ตามีแต่ความไม่อยากจะเชื่อและกระอักกระอ่วนใจ
ตอนนี้จะลุกขึ้นก็ไม่ใช่ จะนั่งลงก็ไม่เชิง เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากแล้วไหลรินลงมาตามแก้มเกลี้ยงเกลา ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับที่
ความรู้สึกหนักอึ้งในกางเกงชั้นในทำเอานางอยากจะแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอดไปเดี๋ยวนี้
นางอยากจะหลอกตัวเองว่าคนพวกนี้ไม่ได้ยิน และไม่ได้กลิ่นฉุนกึกที่ไม่ยอมจางหายไปนี้ด้วย ส่วนตัวนางเองก็แกล้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วตามรัชทายาทไปตำหนักฉางผิงด้วยกัน
แต่มันเป็นไปไม่ได้เลย