กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ไอ้เวรเอ๊ย!
สายลมเย็นพัดผ่านกายไปวูบหนึ่ง เฉียวอี้ฮวนเหลียวหลังมองพวกนาง แววตามืดมนดั่งเหวลึก ยากจะคาดเดาว่าตอนนี้นางกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ
เฮ่อเป่าจูพาทั้งสองคนไปยังตำหนักที่เจ้าของร่างเดิมเคยอยู่ เฉียวอี้ฮวนมองตามแผ่นหลังของพวกนางอยู่นาน จนกระทั่งเงาร่างนั้นลับสายตาไป นางถึงยอมละสายตากลับมา
กำปั้นที่กำแน่นจิกเล็บเป็นรอยลงบนกลางฝ่ามือ นางหมุนกายหันกลับแล้วเดินหน้าเรียบเฉยมุ่งหน้าไปยังตำหนักไท่อัน
“ข้าเรียกเจ้าว่าหว่านเหยียนได้ไหม”
เฉียวหว่านเหยียนเอียงคอเล็กน้อย มององค์หญิงสิบตรงหน้าที่ใบหน้าแดงระเรื่อพลางหลบสายตานาง จะหน้าแดงทำไมกัน
แม้ตำหนักนี้จะไม่ได้หนาวเย็นเท่าไร แต่ก็ไม่มีคนอยู่มานานหลายปี ไม่น่าจะร้อนจนหน้าแดงได้เลย