กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ข้าไม่ได้กลัว แค่ขาสั่น
องครักษ์กรมยุติธรรมเริ่มลังเลว่าจะช่วยพูดให้คุณหนูท่านนี้ดีไหม นางจะได้ไม่ต้องกระอักกระอ่วนลำบากใจขนาดนั้น แต่พอเขาลังเลอยู่นานจนกำลังจะอ้าปากพูด ก็ได้ยินเสียงดังเพียะขึ้นมาเสียก่อน
บนใบหน้าของเฉียวหว่านเหยียนไม่มีแววว่าจะร้องไห้เลยสักนิด กลางฝ่ามือยังแสบร้อนผ่าว นางเปลี่ยนความหงุดหงิดในใจทั้งหมดให้กลายเป็นเรี่ยวแรง
ร้องไห้เหรอ ร้องไห้แล้วมันได้อะไร
ต้องทำให้อีกฝ่ายร้องไห้สิถึงจะหายแค้น
นางไม่มีทางเป็นพวกประเภททะเลาะแพ้แล้วตกดึกนอนไม่หลับ มัวแต่นึกแค้นตัวเองว่าด่าไม่เต็มที่เด็ดขาด!
เถียงไม่ชนะ แล้วลงไม้ลงมือไม่เป็นหรือไง