ขอแค่เจ้าเอ่ยปาก อะไรก็ยอมทั้งนั้น

ขอแค่เจ้าเอ่ยปาก อะไรก็ยอมทั้งนั้น

พักอยู่ที่หุบเขาโอสถมาหลายวัน เฉียวหว่านเหยียนก็ถึงเวลาต้องออกเดินทางกลับเมืองหลวงแล้ว

จื่อยวนกำลังเก็บข้าวของ แม้ตอนมาคุณหนูจะไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาเลย แต่ตอนกลับนี่เรียกว่าหอบหิ้วกันพะรุงพะรังทีเดียว

ฉางอันขนหญ้าผีเสื้อขึ้นรถทีละหีบๆ จนเต็มคันรถม้าพอดี

ที่หน้าประตูหอหลิวกวง เฮ่อจืออวี่มองเฉียวหว่านเหยียนเดินออกมาจากห้อง ชั่วพริบตาที่สบตากันนางก็เบือนสายตาหนี ราวกับยังไม่หายโกรธ

เฮ่อจืออวี่ละสายตากลับมา เขาอุตส่าห์ให้อี้ฮวนกลับเมืองหลวงไปคนเดียวแล้วตัวเองรอกลับพร้อมนาง ผ่านไปทั้งคืนแล้วนางก็ยังไม่หายเคืองแม้แต่น้อย ตนในฐานะว่าที่พี่เขยก็ถือว่าทำดีมากพอแล้ว