คนขี้เก๊ก

คนขี้เก๊ก

ฉางอันสูดลมหายใจเฮือก เกือบจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น

แต่อวิ๋นเหิงสีหน้ายังคงราบเรียบไม่เปลี่ยน อารมณ์นิ่งสงบผ่อนคลายอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งที่เห็นสถานที่ที่ตนเองดูแลทะนุถนอมอย่างดีกำลังถูกเปลวเพลิงลุกโชนเผาผลาญจนกู่ไม่กลับ เขาควรจะโกรธจัดจนอยากสับหญิงสาวที่ยืนยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้านคนนั้นเป็นหมื่นๆ ชิ้นแท้ๆ

แต่ก็ไม่รู้ทำไม ตอนนี้ในใจเขากลับสงบนิ่ง สงบอย่างยิ่ง!

ในใจไม่กระเพื่อมไหวแม้แต่น้อย ราวกับว่าสถานที่ตรงหน้าที่กำลังมอดไหม้จนแทบไม่เหลือซากเป็นบ้านของคนอื่นอย่างนั้น

ฉางอันแข้งขาอ่อนแรงจนยืนไม่อยู่ ทรุดลงไปนั่งแปะกับพื้น พอมองดูหญิงสาวที่ดูโอหังท้าทายยิ่งกว่าเปลวไฟ เขาก็รู้สึกเหมือนโดนหลอกเข้าอย่างจัง

แม่นางคนนี้ทำไมถึง...