ข้ารักแค่ตัวเอง

ข้ารักแค่ตัวเอง

ตอนที่เหอเย่กลับมา เวลาก็ผ่านไปครึ่งชั่วยามแล้ว

เสียงประตูดังเอี๊ยดเปิดออก ลมเย็นระลอกหนึ่งพัดแทรกเข้ามาในห้องที่เดิมทีก็ไม่ได้อบอุ่นอะไร ทำให้เฉียวอี้ฮวนที่นั่งอยู่หน้ากระจกขมวดคิ้วเล็กน้อย

นางมองเหอเย่ที่เดินเข้ามาผ่านกระจกทองแดง คิ้วที่ขมวดอยู่แล้วยิ่งขมวดแน่นขึ้นไปอีก

“เสี่ยวอิ๋งบอกว่าเจ้าหายหน้าไปตั้งแต่ครึ่งชั่วยามก่อน เจ้าไปไหนมา”

ตลอดครึ่งชั่วยามนี้นางนั่งอยู่หน้ากระจกมาตลอด เอาแต่มองรอยแผลบนบ่า

บาดแผลน่ากลัวบาดตานี้ ต่อให้โปะแป้งทับก็กลบไม่มิด อย่าว่าแต่รัชทายาทเลย แม้แต่ตัวนางเองเห็นเข้ายังรู้สึกขยะแขยง