ร้ายมาแต่กำเนิด

ร้ายมาแต่กำเนิด

ในห้องอุ่นของจวนสกุลจิน จื่อยวนยกขนมกุ้ยฮวาจานหนึ่งเดินเข้ามาวางตรงหน้าอวิ๋นเหยา อวิ๋นเหยาก็ยิ้มจนตาหยี หยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วส่งเข้าปากเคี้ยวตุ่ย

“พี่อาเหยียน เจียงฉีอวิ๋นคนนั้นน่ารำคาญที่สุดเลย เมื่อกี้หนูไปโล้ชิงช้าเล่นที่ลานหลังเรือน เขาก็มาแย่งไปดื้อๆ” กล่าวถึงตรงนี้อวิ๋นเหยาก็เบ้ปากอย่างน้อยใจ

เฉียวหว่านเหยียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เขายังไม่ไปอีกหรือ”

จื่อยวนพยักหน้าหงึก ๆ “ยังไม่ไปเจ้าค่ะ ช่วงนี้เสี่ยวโหวเหยียจะกิน จะอยู่ จะใช้ชีวิตอะไรก็ต้องเอาของดีที่สุดทั้งนั้น นายท่านผู้เฒ่าก็ยอมตามใจ อยู่สบายเหมือนเป็นบ้านตัวเองเลยเจ้าค่ะ”