ตอนที่ 198 ล้วนเป็นเพื่อนบ้านกัน

ตอนที่ 198 ล้วนเป็นเพื่อนบ้านกัน

เกาซูฮวาขมวดคิ้ว “หลีหลี ลูกคิดแบบนี้ได้ยังไงกัน แม้ที่ลูกพูดจะเป็นความจริง แต่ในเมื่อลูกแต่งงานให้จิ่งเฉิงแล้ว เงินที่เขาหามาได้ก็มีส่วนของลูกครึ่งหนึ่ง นั่นล้วนเป็นสิ่งที่ลูกควรได้รับ ลูกจะทำตัวเนื้อต่ำต้อยขนาดนั้นได้ยังไง

แม้สังคมตอนนี้จะเน้นย้ำเรื่องความเท่าเทียมระหว่างชายหญิง ถึงขั้นที่ต่างประเทศยังมีสามีภรรยาที่ใช้ระบบหารเท่าอะไรนั่นกัน แต่ประเพณีที่บรรพบุรุษบ้านเราทิ้งไว้ให้ก็คือชายทำนาหญิงทอผ้า ภรรยาดูแลภายใน สามีดูแลภายนอก

การสนับสนุนให้ผู้หญิงพึ่งพาตัวเองได้นั้นไม่ผิด ผู้หญิงควรได้รับความเคารพ ได้รับความรักและการเอาใจใส่ ยืนให้สูงขึ้น เดินไปให้ไกลขึ้น

แต่ก็ไม่อาจเอาแต่พึ่งพาตัวเองฝ่ายเดียว จนลืมไปว่าสามีภรรยาเดิมทีก็เป็นร่างเดียวกัน หากทุกอย่างแยกแยะชัดเจนขนาดนั้น แล้วจะต่างอะไรกับการรวมกลุ่มกันใช้ชีวิตไปวัน ๆ

แล้วหากเป็นการรวมกลุ่มใช้ชีวิต ผู้หญิงยังต้องเสี่ยงชีวิตไปคลอดลูกตั้งหลายคนให้ใช้แซ่ของผู้ชาย ไม่เท่ากับบ้าไปแล้วหรือ

แม่จะบอกลูกให้ ไม่ต้องไปสนใจที่คนอื่นพูดหรอกว่าลูกไม่มีความสามารถ ต้องพึ่งพาแต่ผู้ชาย ใช้เงินของผู้ชายอะไรพวกนั้น คนที่พูดคำแบบนั้นออกมา ไม่ใช่ว่าอิจฉาลูก ก็คือตัวเองมีความรู้สึกต่ำต้อยเอง ด้อยค่าตัวเอง แล้วยังทำเหมือนสูงส่งมีคุณธรรมนักหนา

ลูกกับจิ่งเฉิงแต่งงานอย่างถูกต้องตามประเพณีี ลูกใช้เงินของเขา นั่นเป็นเรื่องชอบธรรมที่สุดแล้ว ของเขาก็คือของลูก ถึงลูกจะเอาไปทั้งหมด นั่นก็เป็นเรื่องที่สมควร