กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 169 คนที่เราไม่อาจล่วงเกินได้
คุณย่าจ้าวได้ยินดังนั้นก็ตะลึงงัน “คุณตำรวจ ฉันอายุตั้งแปดสิบแล้ว ทนทุกข์อยู่ในคุกไม่ไหวหรอกนะ แล้วนั่นก็แค่แจกันใบเดียวไม่ใช่หรือ ทำไมต้องชดใช้ตั้ง 3,000 เลยล่ะ”
จ้าวซิ่วกังก็เอ่ยด้วยว่า “คุณตำรวจ แม่ผมอายุมากแล้ว พวกคุณอยากจะกักขังก็กักขังผมแทนเถอะ”
เหมินฮวาอิ่งรีบหยิกเขาทีหนึ่ง “คุณพูดจาเลอะเทอะอะไร อีกแค่สองปีคุณก็จะเกษียณแล้ว ในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ ถ้าคุณถูกกักขังจนถูกหน่วยงานไล่ออก ชีวิตคุณที่เพียรพยายามมาทั้งชีวิตไม่สูญเปล่าหรือ คนก็เป็นแม่ที่ทำน้ำร้อนลวกใส่ แจกันก็เป็นแม่ที่ทำแตก ถ้าจะกักขังก็ต้องกักขังแม่สิ”
“แม่ทำเพื่อใครกันล่ะ ถ้าไม่ใช่เพื่อลูกสาวพวกเรา……”
ทั้งสองคนถกเถียงกันจนไม่อาจตกลงกันได้
คุณตำรวจส่งเสียงดัง “เงียบหน่อย ที่นี่เป็นสถานที่ที่จะมาพูดจารับแทนกันได้ตามใจชอบหรือไง คนที่จะถูกกักขังมีแค่หญิงชราของพวกคุณเท่านั้น”
คุณย่าจ้าวขอบตาร้อนผ่าว ร้องไห้คร่ำครวญ “ไม่นะ ฉันเข้าไปไม่ได้ ซิ่วกังรีบไปโทรศัพท์หาพี่สาวคนโตของแก ให้เธอมาช่วยฉันออกไปเร็ว”
“ครับ ๆ ผมจะโทรหาพี่สาวคนโตเดี๋ยวนี้”
แม้ว่าพ่อสามีของพี่สาวคนโตจะเกษียณมาเกือบยี่สิบปีแล้ว แต่เส้นสายคอนเนกชันก็ยังคงอยู่