กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 164 เขาต้องเรียกฉันว่าแม่
อู๋เจี้ยนถิงกัดฟันกรอดมองเจียงเซี่ยนหลีปราดหนึ่ง “คุณไม่ใช่ผู้เสียหาย ทำแทนไม่ได้ ฉันจะพบผู้เสียหาย”
เจียงเซี่ยนหลีแค่นเสียง "พี่สาวฉันกำลังพักผ่อน ใครก็ห้ามมารบกวน ถ้ายังไม่ไสหัวไป อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ"
ตอนนั้นเอง เสียงของเจียงเซี่ยนหงดังออกมาจากห้องพักผู้ป่วย “หลีหลี ให้อู๋เจี้ยนถิงเข้ามาเถอะ”
อู๋เจี้ยนถิงยิ้มอย่างลำพองใจ ก่อนก้าวขาใหญ่เข้าห้องพักผู้ป่วยไป
เขามองเจียงเซี่ยนหงด้วยสีหน้าหยิ่งยโสเต็มประดา
“พวกเราก็คนกันเอง คนเปิดเผยไม่พูดจาอ้อมค้อม ครอบครัวพวกคุณยากจน เรื่องนี้ฉันรู้ พูดมาเถอะว่าต้องใช้เงินเท่าไรถึงจะยอมปล่อยน้องชายฉันไป”
เจียงเซี่ยนหงสีหน้าเย็นชา "งั้นฉันก็จะพูดอีกรอบ ฉันไม่เอาเงิน ฉันต้องการแค่ชีวิตลูกฉัน ในเมื่อลูกฉันจากไปแล้ว อู๋เจี้ยนเฉียงก็ต้องชดใช้!"
อู๋เจี้ยนถิงเหลือบมองเธอด้วยความเหยียดหยามอย่างยิ่ง
“10,000”